نامت را تمام شب همراه ستاره ها نجوا کردم
تا در ازدحام شب نقش روشن تو را پيدا کردم

سوار كشتي قلبم مي كنم آهي
دلم هواي تو را مي كند گاهي
براي آخرين بار مي سرايم باز
به ساحل عشق تو مي رسم به ناگاهي
ز بس كه من نگفتم حرف دل را با كسي
درونم ريشه كرده زخم هاي بي كسي
براي درد دل كردن چه دير است
ولي اي كاش مي گفتي كه تو كي مي رسي
دلم پروانه است. بيگانه است با بي كسي
در اين بيگانه بازار. ندارد او كسي

سلام به همه دوستای خوبم

   بلاخره تصمیم گرفتم به نظر های دوستام عمل کنم

                                و آپ بشم چطوره؟؟؟؟؟؟

ز دست تو رنجيدم و چيزي نگفتم

با ديگرانت ديدم و جيزي نگفتم

کلي سفارش کرده بودي من نفهمم

اين نکته را فهميدم و چيزي نگفتم

زندگي فصل پر از روياست
زندگي دشتي پر از غوغاست
زندگي پرواز افکار نگاه ما به قهر سينه و دلهاست
زندگي رفتن به اوج ديدني هاست
شيوه رقص پرستوهاست
زندگي روييدن گلها در باغ آرزوهاست
آري زندگي زيباست

فرياد نزن اي عاشق
من صدايت را درون قلب خود مي شنوم
درد را در چخره عاشق تو مي نگرم
فرياد نزن اي عاشق
بي ثمر نيست چنين فريادم
بي گناه در دام عشق افتادم
چه درست و چه غلط
زندگي هم خودم هم تو رو بر باد دادم
بي گناه در دام عشق افتادم
اگر احساسم و مي فهميدي
قلبت دوباره مي بخشيدي
لحظه پايان اين ديدار را
روز آغازي دگر مي ديدي
اگه بيهوده نمي ترسيدم
عشق و آن گونه که هست مي ديدم
شايد اين لحظه غمگيم وداع
قلبم و دوباره مي بخشيدم

کاش از اين عشق نمي ترسيدم
ما سزاواريم اگر گريانيم
اين چنين خسته و سر گردانيم
ما که دانسته به دام افتاديم
چرا از عاشقي روي گردانيم
وقتي پيمان دل و مي بستيم
گفته بوديم فقط غاشق هستيم
ولي با عشق نگفتيم هر گز

نه گنهاکاريم نه بي تقصير من و تو بازيچه تقديريم
هر دو در بي راهه بي رحم عشق
بادل و احساس خود در گيريم
بيشتر از هميشه دوستت دارم
گرچه از عاشقي و عاشق شدن بي زارم
زير آوار فرو ريخته عشق
از دلم چيزي نمونده که به تو بسپارم

کوچه

 
بي تو مهتاب شبي با ز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم
در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم
ساعتي بعد لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحراوگل وسنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر کن
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن
آب آيينه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فرداکه دلت با دگران است
تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن
باتوگفتم حذر از عشق ندانم
سفر ازپيش تو هرگز نتوانم نتوانم
روز اول که دل من به تمناي تو پر زد
چون کبوتر دم بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي من نرويدم نگسستم
بازگفتم که تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم نتوانم
اشکي از شاخه فروريخت
مرغ شب ناله تلخي زدوبگريخت
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
رفت در ظلمت شب آن شب و شبهاي دگر هم
نکني ديگر از آن کو چه گذر هم
بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم

انتظار

تو همون حس غريبي كه هميشه با مني

تو بهونه هر عاشق واسه زنده موندني

تو اميد انتظاري تو دلاي نااميد

واسه ديدن ستاره تو شباي ناپديد

چه غريبونه گذشتن جمعه هاي سوت وكور

هنوز اما نرسيدي اي تجلي ظهور

باتوام با تو كه گفتي تكيه گاه عاشقايي

مي دونم يه دنيا نوري ساده اي بي انتهايي

مثل لالايي بارون توكوير بي صدايي

تو خود عشقی می دونم ناجی فاصله هایی

عمریه دلم گرفته گله دارم از جدایی